Γιατί ασχολήθηκα με τον πηλό
Με ρωτάτε συχνά πώς ξεκίνησα. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησε πολύ πριν το πρώτο μου clay video.
Ο παππούς μου ήταν καλλιτέχνης. Όταν ήμουν μικρή, με έπαιρνε αγκαλιά και μύριζα πάνω του την μπογιά, τον πηλό και τον ιδρώτα του. Έφυγε όταν ήμουν 3 ετών. Τότε σκέφτηκα κάτι παιδικό κι αφελές: αν ήξερα κι εγώ να δουλεύω τον πηλό, ίσως μπορούσα να τον είχα σώσει.
Μεγάλωσα, «ενηλικιώθηκα», παράτησα το όνειρο. Σπουδές, δουλειές, σχέσεις — η πεπατημένη. Έκανα, απέδιδα, πετύχαινα. Κι όμως πάντα ένιωθα ένα κενό.
Μια μέρα είδα πηλό σε ένα μαγαζί και ήταν σαν να μου μίλησε. Εκεί κατάλαβα τι έλειπε: η τέχνη, η εξερεύνηση, το να υπάρχεις απλά — όχι να κάνεις κάνεις κάνεις για να πετύχεις.
Doing vs Being.
Πάνω σε αυτό στήθηκε το κανάλι μου. Άνοιξα την κάμερα χωρίς προσδοκίες κι η αγάπη σας ήταν τεράστια. Μετά άρχισαν τα μηνύματα: «Πού κάνουμε εγγραφές;» «Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό.» Οπότε αποφάσισα να ανοίξω λίγες θέσεις — για να το ζήσουμε από κοντά.